Life After Facebook

Afgelopen weekend maakte ik een groot en belangrijk besluit in mijn privé en zakelijke leven, een besluit wat veel groter en belangrijker voelde dan dat het zou moeten zijn. Een besluit met de eigenlijke waarde van het opzeggen van je Bobo abonnement, maar wat in de praktijk veel groter is en op heel veel weerstand blijkt te stuiten. Zowel intern in mijn eigen zijn en bestaan als extern. De meest ontvangen reactie was een smiley met een traan, van mensen die het jammer vinden dat ze mijn posts niet meer kunnen volgen. Mijn posts, vaak hersenspinsels en bewijzen dat ik nog steeds beelden maak, met regelmaat de wereld ingeslingerd.

Al een tijd liep ik met het gevoel de controle over mijn eigen leven en eigenwaarde te verliezen. Op het hoogte punt van mijn bestaan op social media was ik lid van meer dan 20 diverse platforms en keek ik om de vijf minuten op mijn telefoon of ik toch niets gemist had. Na mijn zomervakantie van 2018 nam ik het besluit een groot aantal van deze social media platforms op te zeggen en te verwijderen uit mijn leven. Twitter was verworden tot een zichzelf bevestigende meningen machine waar je zonder onderbouwing of gedachte iedereen maar zwart kan maken die het net even anders ziet dan jij. Een half uurtje twitter gebruik was genoeg om je de rest van de dag depressief te voelen. Naast het blauwe vogeltje gooide ik er nog meer platforms uit die ik wel gebruikte maar die sec gezien helemaal niets toevoegde aan mijn leven.

Dat was al een grote stap voorwaarts en nu kwam afgelopen zondag de grootste stap, het besluit tot verwijderen van mijn facebook en instagram accounts. Van beide had ik er ook nog eens twee, voor privé en zakelijke gebruik. Mijn redenen om dit te doen zijn er vele en de ene is nog beter dan de ander. Een aantal van de voor mij belangrijke redenen zal ik hieronder benoemen:

Op de eerste plaats vind ik dat Facebook veel te veel macht heeft. Ze maken de gebruikers verslaafd en ze bepalen wat je aan nieuws te zien krijgt en wat je niet te zien krijgt. Facebook is een monopolist in een steeds individuelere samenleving. Alles is er op gericht de gebruikers zo lang mogelijk op het platform te houden en om zoveel mogelijk kliks op advertenties te genereren.

Een andere reden is het ongelijk behandelen van mannen en vrouwen, het simpelste voorbeeld is het laten zien van een mannen tepel op instagram, dat is geen enkele moeite, een vrouwen tepel is taboe, verboden terrein. Die moet geblokkeerd worden. Dat beleid werkt averechts, Facebook geeft daarmee zoveel verschillende en fouten signalen af, dat ze haar gebruikers een verkeerd en verwrongen wereldbeeld voorschrijft waarin mannen belangrijker dan vrouwen worden gezien. Het is een zeer verwerpelijk vorm van censuur, eentje die de gelijkheid van mensen met de grond gelijk maakt.

Ooit begon instagram als een platform voor fotografen om hun werk aan een groter publiek te laten zien, een paar jaar later en een paar miljard dollar rijker is instagram verworden tot een facebook light, waarin in de tijdlijn elke vierde post een gesponsorde post is. Gesponsorde berichten van multinationals afgewisseld met gesponsorde berichten van gebruikers op zoek naar erkenning en likes. Tevens het verslaafd makende effect van het aantal likes, en het feit dat ik boos werd wanneer dat het niet werkte door een verkeerde timing, een veranderend algoritme of door een shadowban, deed me beseffen dat het te ver was gegaan. Ik sta t ever bij mij zelf vandaan er gebeuren te veel dingen waar ik geen invloed op heb, te veel moeten, te veel sociale druk en controle. Een waarschuwend bericht van facebook wanneer ik langer dan gemiddeld deed over het beantwoorden van een bericht, alleen maar om een hoge score te behouden. Ik wil mijn leven niet uitdrukken in punten.

En dan nu een leven zonder Facebook, ik zal waarschijnlijk niet meer weten welk kind van een oud klasgenoot voor het eerst naar een voetbaltraining gaat of welke man of vrouw, die ik ooit een keer in een kroeg ben tegengekomen en daarna bevriend werd op Facebook om vervolgens nooit meer tegen te komen, met zijn of haar moeder een cocktail drinkt op een niet nader te noemen strand.

Ik verwacht heel veel van mijn zelf verworven vrijheid, meer tijd voor het echt leven waarin ik fijne momenten wil delen en vooral in het moment wil zijn. Meer tijd om beeld te maken zowel gefotografeerde beelden als geschilderde beelden, ik ben er zelfs van overtuigd dat de beelden daardoor beter geen worden, door minder ruis, minder moeten en minder afleiding.

Een ieder die me wil zien of spreken of vragen over fotografie wil stellen, dat kan: bel me, mail me, of kom langs voor een echte ontmoeting.