Achter de Kunstenaar

Boek Update

Sodemieter! Je hebt nog maar drie weken de tijd om het boek te bestellen, al meer dan 60 mensen gingen je voor. Wees er dus echt snel bij om 1 van de slechts 250 mensen in de wereld te worden die een boek in huis hebben over de failliete Thermphos fabriek!

Inmiddels zijn de persberichten verzonden naar de media. Vanmorgen ben ik gebeld om op dinsdag 2 april bij Omroep Zeeland te komen vertellen over het boek en nog gaver is het om de beelden die in het boek staan te gaan beschrijven zodat je mee gaat in het gevoel van dit boek over het publieke geheim in Vlissingen-Oost.

Bestel hier je boek en bekijk en luister de papierinvoer de machine die straks de boeken gaat drukken!

I Love you Decay: Thermphos Mamiya 645  Kodak Portra 400 http://www.paulvanbueren.com/places

I Love you Decay: Thermphos
Mamiya 645
Kodak Portra 400
http://www.paulvanbueren.com/places

NIEUWSBRIEF NUL

18 Maart 2019 de dag dat de eerst Nieuwsbrief, ook wel nieuwsbrief NUL genoemd is verzonden. Ben je nieuwsgierig naar de inhoud? Schrijf je in via het blok ‘SUBSCRIBE’ hieronder het blog en je ontvangt het NUL nummer zo snel mogelijk in je inbox.


Breaking the rules

Als kunstenaar ervaar ik mijn leven als een grote zoektocht, een route vol met obstakels, verleidingen, dood lopende wegen, hoge muren, prikkeldraad, diepe kuilen en om de zoveel meter een afslag naar links, rechts, boven of beneden die ik wel of niet kan nemen.

Welke keuze ik ook maak in het moment of na rijp beraad met mezelf of mensen in mijn omgeving die ik lief heb, alle keuzes zijn erop gericht om als mens of kunstenaar vooruit te gaan, te groeien.

Al tijden zie ik dat mijn analoge portret werk goed is, maar zo braaf, alles netjes en geen stofje te veel op het beeld, er zit heel veel gevoel in, maar ingehouden gevoel. Bedacht misschien wel zelf. Er moet dus iets veranderen, in mijn werk, in mijn denkpatroon, in mijn locaties, de manier van fotograferen, iets.

Onlangs werd me een antwoord aangereikt, bijna letterlijk, in de vorm van een boek in een welriekend boekwinkeltje in Antwerpen, waar ik was om het leven te vieren met mijn muze.

Sanne Sannes, ik herken die naam meteen, een paar jaar terug zag ik een documentaire over het korte en heftige leven van deze Nederlandse fotograaf. En dat verhaal is en het werk van Sanne is me bijgebleven.

Het boek in mijn handen maakte me week, natte ogen, rillingen op mijn rug. De kracht van de urgentie te moeten creëren, het gevoel in de beelden doorgegeven in een boekvorm. Een nieuwe zijweg, een nieuwe uitdaging, geprikkeld, geïnspireerd om mijn eigen grenzen op te rekken, te verkennen en wellicht er overheen te gaan. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Vandaag ga ik ik experimenteren, nieuw beeld op oude filmrollen, niet op de instelling letten en gaan, voelen en mijn gevoelens omzetten in beelden. Zoals het schilderij in mijn vorige post, stoppen met denken en start met voelen.

Perfectie is saai, perfectie is dood. Hoera voor het imperfecte fine art portret.

Bron:
Het uur van de Wolf
Documentaire van Frodo Terpstra
http://www.2doc.nl

Who Am I?

Stel je jezelf deze vraag wel eens? Hoeft niet perse in het engels, maar gek genoeg klinkt de vraag voor mij dan spannender. Met regelmaat vraag ik dat. In allerlei vormen komt deze vraag voorbij, in mijn portretwerk, al het werk rondom mijn boek en doka. wanneer ik een blog schrijf of wanneer ik een goed gesprek heb met iemand.

Niet dat ik dan letterlijk deze vraag stel, maar die vraag zit in alle gedachtes, gevoelens en handelingen. ik probeer met aandacht en bewustzijn deze taak, bezigheid, of opdracht in te vullen. Dat stukje aandacht is van belang.

Onbewust blijkt nu dat ik mezelf een stap voor ben geweest met het verwijderen van mijn instagram en Facebook account. Gister zag ik een aflevering van de DWDD en daar werd er schouder ophalend gedaan over het feit dat Facebook al jouw gegevens bezit, verkoopt en al je gedachtes en gevoelens op die manier kan beïnvloeden. Big Data. Het beïnvloeden van mensen om op deze manier op slinkse wijze iets gedaan te krijgen en of mensen onbewust te beïnvloeden door op gevoel in te spelen. Dat is ook precies wat marketing is het verkopen van een gevoel.

Terugpakkend op het Facebook, dat wil ik dus niet, ik wil geen (kunstmatige) intelligentie, een algoritme dat bepaalt wat ik doe, denk en voel. Ik wil controle over mijn eigen leven, gedachtes en gevoelens. Controle over het werk dat ik post, de blogtekst die ik schrijf en dat wat er met mijn werk gebeurt.

Zo ontdekte ik in het proces van het maken van mijn boek, dat je als opdrachtgever niet voor vol wordt aangezien. Als je niet voor jezelf opkomt ben en blijf je een nummer en heb je te maken met een log apparaat dat bepaalt wat jij moet vinden. Non argumenten als ‘dat is nu eenmaal zo’, ‘dat is gebruikelijk in de drukwereld’, daar krijg ik dus jeuk van. Misschien luid ik voor het eerst voorzichtig een klokje en spring ik op de bres voor de boekenmakers die net als ik nergens weet van hebben bij het maken van een enkele beperkte oplage van zijn of haar droom: een eigen boek.

Het gaat in dit geval over de controle van je bezit. Ik ben van mening dat ik als boekmaker/kunstenaar bepaal wat er met mijn boek gebeurt, wanneer ik een opdracht geef. Wanneer ik 250 boeken bestel voor een eerste druk wil ik er geen 246 ontvangen en toch 250 moeten betalen en dan te horen krijgen dat dat binnen de marges valt en dat dat gebruikelijk is en dat dan achteraf blijkt dat er vier boeken naar de tussenpersoon gaan en dat er nog 60 boeken in de drukkerij staan. Opdrachtgevers die vinden dat ze meerdere boeken mogen achterhouden voor hun portfolio, weggeven aan vormgevers. In mijn beleving en in mijn argumentatie is dat stelen. Wanneer ik de opdracht geef en iedereen goed betaal voor zijn of haar werk, vind ik dat ik degene ben die als enige bepaalt wat er met de boeken gaat gebeuren. Als je een boek wilt hebben, geef het vooraf aan en we maken een goede afspraak over de prijs, betaal het boek of breng het in rekening op de factuur.

Het gaat mij om ‘eigendom’ wie bepaalt wat en wat laat je voor je bepalen. Neem terug dat wat van jou is en bepaal zelf wat er met je gedachtes, gevoelens en kunstwerken gebeurt. Neem geen genoegen met een hol argument als ‘Dat doen we altijd zo’.

General Update

Currently building my darkroom. It is much more challenging than I had in mind. Basics are in there, now I need to have running water. I have an idea how to manage that without destroying doors and things. After that I need to blind the windows. There are several interesting solutions. Still open for suggestions and ideas. I am planning to have my darkroom running at the end of the first quarter of 2019!

Last week I had a meeting about my book. The first print shop ruined the complete batch of 250. So I don't trust anyone at the moment. We had a good talk and they everything to gain my trust. Downpart is the printshop is over 300kilomters away. So I need a whole day to stop by for anything book related. This book will also be ready in the first quarter of 2019!

Planning new shoots to make new Fine Art Portraits. My project 'Homo Anonymous' does work but I need a different approach. Prints are for sale, contact me about the options. So I will be looking for new ways. Sales are very low at the moment. Currently having my project 'Verlaten' (abadoned) for sale. Please take a look in the shop. Let me know what you think.

Homo Anonymous Nienke Sinar P2 Kodak 320 TXP

Homo Anonymous
Nienke
Sinar P2
Kodak 320 TXP

Inspiratie

Dat ongrijpbare gevoel dat prikkels kan veroorzaken door heel je lijf, je oren gaan suizen en je handen beginnen te tintelen. Die trilling die maakt dat je je gevoelens om wilt zetten in beelden, woorden gebruikend die je nooit eerder achter elkaar wist te zetten en die na terug lezen de mooiste volzin oplevert. De verf op het canvas die beter blijft zitten en die mooi overvloeit in een kleur die niet in tubes te koop is.

In mijn kerstvakantie, keek in mijn vrij uren, die ik niet aan het bouwen van de doka kon besteden, naar de een Duitse kwaliteit serie. Een serie die blijft hangen, door spanning, het verhaal, de vertelling, maar vooral door de enorme schoonheid ervan. De schoonheid die werkelijk in elke scene elke frame van het beeld terugkomt. Er klopt namelijk heel erg veel aan deze serie. Van de casting van de karakters tot de muziek, de locatiescout verdiend een oscar voor het vinden van zoveel schoonheid. Deze serie zit zo goed in elkaar dat ik er een blog over wilde schrijven om dit pareltje niet te laten verdwijnen tussen de vele serie die bijna dagelijks aangeboden worden. Vergeet de cijfers op imdb, die zijn niet bepalend, kijk, verwonder en zuig deze kwaliteit serie op. Er klopt heel erg veel aan Parfum. Misschien wel alles. Het enige minpunt wat ik heb kunnen vinden is de Duitse taal. Sorry daarvoor.

2018 A Review

2018 Started out with an Exposition of my Series ‘Verlaten’.

It was great, although my expectations were much higher when it comes to selling work. Out of the comments from the visitors I started my new Fine Art project ‘Homo Anonymous’ about the value of anonymity in our daily life.

Lot’s of things have happened this year. Big number of commercial assignments. I started to paint agian. Built a complete new Website. My cat died. I made my first book ‘I Love you Decay: Thermphos’ but for technical reasons due to the work of the printshop I need to redo it completely. Rescheduled for the first quarter of 2019. I renewed my Office. I started to built my darkroom. Met a pretty, intelligent and interesting woman. Invested in a new 4x5” camera a Sinar P2 the old camera of Dutch Master Photographer Pim Vuik. (Make sure to visit his website). Decided to delete my Facebook and Instagram accounts and several other social media accounts that took to much of my time and focus away. Visited one of the best locations for ‘I Love you Decay’. Said farewell to the Hedwigepolder.

And I think I am forgetting things but this must be the highlights of my year.

Coming up in 2019:

Q1: My Book ‘I Love you Decay: Thermphos’
Q2: Portraits, portraits, portraits.
Q3: Exhibition of my Places work in a Government Building
Q4: Portraits, portraits, portraits.

I want to explore, experiment and make more mistakes in 2019. Paint and photograph. Sell more work Paintings, Prints and Books. Learning to be a Printmaster in my Darkroom. Enjoy life more. Being a better Friend, Brother and Son. Visit more exhibitions. Meet more fellow Artists.

in 2019 I will be open for assignments, collaborations, ideas, suggestions, darkroom lessons. Let us meet, eat, drink and talk in 2019! See you soon!

Presentatie_WEV-(13)_internet.jpg

Decluttering

As part of the ‘Darkroom Project’ I need to clean and paint and declutter all my stuff. And I can tell it is a lot! Most of it is work related: camera’s / Photobooks and Magazines / Photography accessories like hundreds of filters and batteries, neckstraps and so on. Most of the things I am selling will be through Marktplaats. Make sure to take a look and make an offer if you like!

IMG_0326.JPG

Lot’s of Camera’s (I am that guy that saves Original Packaging)  

IMG_0298.JPG

French Photography magazine Zoom

Gers number 1 limited edition

Gers number 1 limited edition

Make sure to subscribe to my newsletter at the bottom of the page. Have a nice day! 

Where can you Find me?

Since I have deleted a lot of social media accounts, I need to find new ways to show my work. Working on a big update for my portfolio book. Take a train to a big city and show my work to Galleries. I still have some accounts left, this is where you still can find me and my work:

Website
Flickr
Art Limited
Patreon

Linda for H O M O  A N O N Y M O U S

Linda for H O M O A N O N Y M O U S

INSPIRATIE

Inspiratie, een mooie term voor een abstract iets, een gevoel, een zijn.

Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?

Bij mij heel erg veel, soms is het een verliefd gevoel, of letterlijk jeukende handen, onrust die vanuit mijn hersenen doorsijpelt in mijn lijf en dan weet ik van gekkigheid niet waar te beginnen.

Inspiratie kan ook voortkomen uit een stuk erkenning, zo zag ik gister het werk van de Amerikaanse Kunstenaar Adam Silverman in een aflevering van ‘The Mind of a Chef’ en hij zei iets heel erg treffends, ik probeer het zo goed mogelijk te verwoorden in mijn eigen woorden.

Adam had het over een angst, een angst voor het onbekende, het gevoel dat wanneer je een bepaald punt bereikt je niet of niet makkelijk meer terug kan gaan naar waar je vandaan komt.
Deels gevoed door het ‘hokjesdenken’ van de maatschappij.

Lange tijd zag Adam zichzelf als een goed ceramist, hij maakte onder andere een serie vazen waarbij de opening van de vaas steeds kleiner werd. Op het moment dat de opening zich zou sluiten zou hij voor zijn gevoel een onzichtbare grens overgaan van ceramist naar kusntenaar. Het duurde tien jaar voordat het gebeurde. Hij werkte ernaar toe en op een dag gebeurde het gewoon.

Dat vind ik mooi: dat je zolang aan iets werkt dat je vanzelf de weg ziet waar je heen moet gaan.

Dat stuk erkenning inspireerde me enorm en geeft me houvast om het vooral op mijn eigen manier te maken zoals ik dat wil.

Door wie of wat word jij geïnspireerd? Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?