Achter de Kunstenaar

16 September 2019 'De dag des Oordeels'

Het gebeurde gister, of eigenlijk was het al vrijdag dat het gebeurde. Het was tijdens het maken van de beelden met Miss Universe Elite 2019 voor mijn project ‘Homo Anonymous’. Het laatste beeld van de dag en ik had zin in een klassiek portret, waarbij ik graag de scherpte ‘over iemand heen vouw’ zoals ik dat zelf graag noem.

Daarbij stel ik de camera zo in in dat de focus, de nadruk op de ogen van de persoon komt te liggen. Ik deed mijn lichtmeting en stelde de camera in.

Daar de afstand van mijn shutter release cable vanaf de knop in ruste gemeten tot aan het moment dat ik daadwerkelijk de sluiter kan bedienen nogal groot is, ben ik gewend de knop alvast tot halverwege in te drukken zodat ik het daadwerkelijke moment van afdrukken niet kan missen. Daar moet het zijn gebeurt dat ik de sluiter op de kleinste mogelijk opening heb gezet. Het beeld wat ik gister voor het eerst zag was super licht en er is beweging zichtbaar.

Perfectionist als ik ben in het eindresultaat was ik geneigd het portret op de ‘afgekeurd’ stapel te gooien. Maar ik deed het niet, opeens voelde en zag ik dat dit portret gewoon nodig heb, het geeft mij aan dat ik wel degelijk fouten mag maken en de uitkomst kan omarmen. Een fout die geen fout blijkt te zijn, maar die een volgende stap in mijn werk aangeeft. Perfectie is saai, omarm de imperfectie. In mijn ogen is dit een perfect portret voor een Miss die haar ego opzij durft te zetten om aandacht te geven aan de mensen aan de rand van onze samenleving.

Oordeel zelf, wat vind jij van dit onscherpe portret?

Kimberley Moens,  Miss Universe Elite 219  Sinar P2 Fomapan 400

Kimberley Moens,
Miss Universe Elite 219

Sinar P2
Fomapan 400

Pure Portrait Review

Zo gaaf wanneer een tevreden opdrachtgever haar ervaring over de shoot wil delen! Lees hieronder de terugblik door Esmee:

“In 2018 besloot ik om mijn stage voor mijn opleiding in het buitenland te doen, namelijk Curaçao. Ik heb een vriend en ik wilde heel graag een cadeau geven aan hem, een herinnering voor de 5 maanden die ik weg zou zijn op Curaçao. Ik heb lang nagedacht over wat ik hem wilde geven, hoe ik het wilde geven, welke boodschap wilde ik eigenlijk overbrengen? Er schoot van alles door mijn hoofd. Na veel te hebben nagedacht en veel te hebben verzonnen en geschrapt kwam ik op een idee; wat kon ik hem beter geven als aandenken aan mij, dan mijzelf?

Het idee om een professionele fotoshoot te doen zat al een aantal jaar in mijn hoofd, maar ik had altijd het idee gehad om dit rond mijn 25e te doen, met als achterliggende gedachte het mezelf vastleggen in mijn jonge jaren om later op terug te kunnen kijken. Dit idee is ontstaan door de portretfoto’s van opa’s en oma’s die in huis hangen, foto’s van toen ze jong waren, mooi opgemaakt en netjes verzorgd en gelukkig. Ik wilde diezelfde sfeer creëren, dus ben ik op internet gaan zoeken naar authentieke portretfotografie. Op een gegeven moment kwam ik aan bij paulvanbueren.com, en ik vond het werk wat op zijn site staat erg interessant.

Ik heb contact gezocht met Paul en al snel kreeg ik reactie en kon ik op gesprek komen. Ik had tijdens ons eerste gesprek nog niet zo’n goed beeld bij hoe ik het precies wilde, wel had ik veel ideeën die we hebben besproken. Het enige wat ik zeker wist was dat ik een aantal foto’s wilde laten maken voor mijn vriend – als een soort ‘in de hoop dat je me niet vergeet’ cadeautje. Ik wilde de foto’s voornamelijk in lingerie en een aantal naakt, ik wilde dat het een hele intieme serie foto’s zou worden zonder dat deze gelijk een soort pornografische fotoserie zou zijn. Het belangrijkste vond ik dat ik op alle foto’s eruitzag als mezelf, zoals mijn vriend me kent.

Na het eerste gesprek met Paul hebben we een datum gepland voor de daadwerkelijke fotoshoot. De dagen ervoor heb ik eigenlijk vrij weinig voorbereid, ik ben een keer extra naar de sportschool gedaan en heb een gezichtsmaskertje opgedaan, maar qua ideeën heb ik het allemaal een beetje bij Paul zelf proberen te laten.

Op de dag van de fotoshoot zelf begonnen we al in de ochtend. Ik had zelf een aantal kledingstukken meegenomen en ook wat make-up voor de zekerheid. We zijn eigenlijk vrij direct begonnen, en voor ik het wist was de eerste foto al gemaakt. Ik was van tevoren niet heel zenuwachtig, maar natuurlijk wel gespannen – op een gezonde manier, ik had er erg veel zin in. Tijdens het maken van de portretten heeft Paul een hele ontspannen sfeer gecreëerd, hij gaat helemaal op in zijn werk en is ontzettend perfectionistisch. Dit alles heeft er voor mij aan bijgedragen dat ik het een zeer ontspannen sfeer vond en me op mijn gemak voelde tijdens het maken van de portretten – iets wat toch niet al te vanzelfsprekend is aangezien er een aantal naaktportretten werden gemaakt, iets wat ik nooit eerder had gedaan en dus best spannend vond.

Het eindresultaat kreeg ik ongeveer een week later via de mail binnen. Er zijn in totaal 20 foto’s gemaakt waarvan ik er 10 heb mogen uitkiezen. Het kiezen vond ik erg lastig, ze waren stuk voor stuk mooi en bijzonder. De foto’s die Paul heeft gemaakt zijn verre van erotisch – wat ik ook totaal niet wilde, dus ik was erg blij dat ze ook zo zijn geworden – maar juist heel subtiel en rustig. Alles is in het zwart-wit gemaakt wat een extra gevoel van rust geeft, althans dat is wat het bij mij opwekt.

Na de foto’s uitgekozen te hebben – met veel moeite – heb ik ze laten afdrukken. Samen met Paul hadden we besproken hoe ik ze het beste aan mijn vriend zou kunnen geven, welke manier was het mooist, het meest origineel, op welke manier kwamen de foto’s het meest tot hun recht?

Uiteindelijk heb ik ze gegeven in een houten kistje, samen met een persoonlijke brief en een kaart.

De foto’s zijn erg in de smaak gevallen bij mijn vriend en ikzelf ben er ook ontzettend blij mee. In de toekomst wil ik er een groot uit laten printen en als een soort kunstwerk in huis hangen. De ervaring vond ik erg bijzonder en ik zou het dan ook iedere vrouw aanraden – het is zo goed voor je zelfvertrouwen, je zelfbeeld en daarnaast is het simpelweg gewoon zo’n bijzondere ervaring, ik vind dat iedereen daar recht op heeft.”

DARKROOM UPDATE

Some tasks left on the ‘want to do list’ but I managed to make my first wet print! Took me three hours to get a good visible result. I did my homework but nothing was as it showed on the instruction video’s. So I needed to figure out a lot of things. For example, lightening times. How much light do you send form the enlarger through the negative on to the positive paper. How much tie do you need in the develop solution, nothing is at seems on the information I collected. So I need to figure out everything myself and I like that very much. I lost track of time and was able to focus on my tasks. It was almost therapeutic working in the darkroom.

I have set some goals for myself: making my work even more unique and working towards an all homeprinted exhibition in the future. I will keep you posted as much as I can. On the blog an in the newsletter. The best results will appear on the blog.

See you soon!

Have a great Sunday!

Nieuw Agentschap

Reeds aangekondigd in nieuwsbrief NUL (nu al een collectorsitem) en inmiddels is het ook echt gebeurt: ik ben van agentschap / vertegenwoordiging geswitcht. Jarenlang was ik een nummer bij Hollandse Hoogte en nu sinds een aantal weken ben ik met trots en met naam in plaats van nummer aangesloten bij De Beeldunie.

De Beeldunie is een stuk kleiner dan HH en dat heeft louter voordelen, we zijn hierdoor veel flexibeler en veel minder gevoelig voor de trends en de prijzenoorlog in de fotografiemarkt.

Ik nodig je uit de website en het werk van de aangesloten fotografen te bekijken via:

https://www.debeeldunie.nl/contributors.html

paulvanbueren.com:places10.jpg

Mijn radio debuut!!

Vanmorgen was ik te gast bij Omroep Zeeland om op de radio over mijn nieuwe boek: ‘I Love you Decay: Thermphos’ te komen vertellen. Tegelijk mijn debuut op de radio! Super spannend en tegelijk gaaf om te doen!

Als je deze link volgt kan je het hele interview beluisteren.
Volg de link naar de website van Omroep Zeeland voor het gehele interview:

https://soundcloud.com/omroepzeeland/zeeuwse-kamer-over-fotoboek-thermphos-02-04-19

#artistsagainstprudity

This is becoming a serious issue. People feel offend about everything now. Instead of putting their phones down and go for a walk in nature, they turn their emotions to the ones that trying to make people aware of issues like animal cruelty, (non) religious matters and nudity. These three issues are all we talk about online. O and maybe soccer.

Our society is becoming more narrow minded by the day. It is time to stand up against narrow minded people in a non violent way. Just tell them to put their phones down, go for at least 30 minutes walk in the park and figure out your own opinion. Not an opinion fed up by the internet. Internet was supposed to be a fast way to share information, now it has become our first life. Was it on the internet? No? So It did not happen.

There is more to it. Nothing is what it seems. Nudity is not sex. It is just a way to express yourself. It started with instagram blocking out female nipples. Not male nipples. Whell instagram male nipples don’t have a function at all. Female nipples do: they give life to children. We should celebrate the female nipple. Not hide it.

The second thing they are blocking out are butt cracks. What seriously? Buttcracks? We all have one, no exceptions. It is just a part of the human body, not sexual in the first place. It makes it easier to drop something in the toilet in the morning. It helps you sit down all day. And it helps you make your pants look better. Why block something out we all have?

And now the third block option has arrived at instagram: a warning sign for nudity. You need to give yourself permission to see nudity. It is like putting people in jail because they can maybe one day do something they are not supposed to do. Stop doing this.

People can delete their own instagram account if they feel offended. Maybe you should make it more easier to delete your own account. Put your phone down and go for a walk in nature.

#artistsagainstprudity

IMG_1035.JPG

The Merge ART duo

Boek Update

Sodemieter! Je hebt nog maar drie weken de tijd om het boek te bestellen, al meer dan 60 mensen gingen je voor. Wees er dus echt snel bij om 1 van de slechts 250 mensen in de wereld te worden die een boek in huis hebben over de failliete Thermphos fabriek!

Inmiddels zijn de persberichten verzonden naar de media. Vanmorgen ben ik gebeld om op dinsdag 2 april bij Omroep Zeeland te komen vertellen over het boek en nog gaver is het om de beelden die in het boek staan te gaan beschrijven zodat je mee gaat in het gevoel van dit boek over het publieke geheim in Vlissingen-Oost.

Bestel hier je boek en bekijk en luister de papierinvoer de machine die straks de boeken gaat drukken!

I Love you Decay: Thermphos Mamiya 645  Kodak Portra 400 http://www.paulvanbueren.com/places

I Love you Decay: Thermphos
Mamiya 645
Kodak Portra 400
http://www.paulvanbueren.com/places

NIEUWSBRIEF NUL

18 Maart 2019 de dag dat de eerst Nieuwsbrief, ook wel nieuwsbrief NUL genoemd is verzonden. Ben je nieuwsgierig naar de inhoud? Schrijf je in via het blok ‘SUBSCRIBE’ hieronder het blog en je ontvangt het NUL nummer zo snel mogelijk in je inbox.


Breaking the rules

Als kunstenaar ervaar ik mijn leven als een grote zoektocht, een route vol met obstakels, verleidingen, dood lopende wegen, hoge muren, prikkeldraad, diepe kuilen en om de zoveel meter een afslag naar links, rechts, boven of beneden die ik wel of niet kan nemen.

Welke keuze ik ook maak in het moment of na rijp beraad met mezelf of mensen in mijn omgeving die ik lief heb, alle keuzes zijn erop gericht om als mens of kunstenaar vooruit te gaan, te groeien.

Al tijden zie ik dat mijn analoge portret werk goed is, maar zo braaf, alles netjes en geen stofje te veel op het beeld, er zit heel veel gevoel in, maar ingehouden gevoel. Bedacht misschien wel zelf. Er moet dus iets veranderen, in mijn werk, in mijn denkpatroon, in mijn locaties, de manier van fotograferen, iets.

Onlangs werd me een antwoord aangereikt, bijna letterlijk, in de vorm van een boek in een welriekend boekwinkeltje in Antwerpen, waar ik was om het leven te vieren met mijn muze.

Sanne Sannes, ik herken die naam meteen, een paar jaar terug zag ik een documentaire over het korte en heftige leven van deze Nederlandse fotograaf. En dat verhaal is en het werk van Sanne is me bijgebleven.

Het boek in mijn handen maakte me week, natte ogen, rillingen op mijn rug. De kracht van de urgentie te moeten creëren, het gevoel in de beelden doorgegeven in een boekvorm. Een nieuwe zijweg, een nieuwe uitdaging, geprikkeld, geïnspireerd om mijn eigen grenzen op te rekken, te verkennen en wellicht er overheen te gaan. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Vandaag ga ik ik experimenteren, nieuw beeld op oude filmrollen, niet op de instelling letten en gaan, voelen en mijn gevoelens omzetten in beelden. Zoals het schilderij in mijn vorige post, stoppen met denken en start met voelen.

Perfectie is saai, perfectie is dood. Hoera voor het imperfecte fine art portret.

Bron:
Het uur van de Wolf
Documentaire van Frodo Terpstra
http://www.2doc.nl

Who Am I?

Stel je jezelf deze vraag wel eens? Hoeft niet perse in het engels, maar gek genoeg klinkt de vraag voor mij dan spannender. Met regelmaat vraag ik dat. In allerlei vormen komt deze vraag voorbij, in mijn portretwerk, al het werk rondom mijn boek en doka. wanneer ik een blog schrijf of wanneer ik een goed gesprek heb met iemand.

Niet dat ik dan letterlijk deze vraag stel, maar die vraag zit in alle gedachtes, gevoelens en handelingen. ik probeer met aandacht en bewustzijn deze taak, bezigheid, of opdracht in te vullen. Dat stukje aandacht is van belang.

Onbewust blijkt nu dat ik mezelf een stap voor ben geweest met het verwijderen van mijn instagram en Facebook account. Gister zag ik een aflevering van de DWDD en daar werd er schouder ophalend gedaan over het feit dat Facebook al jouw gegevens bezit, verkoopt en al je gedachtes en gevoelens op die manier kan beïnvloeden. Big Data. Het beïnvloeden van mensen om op deze manier op slinkse wijze iets gedaan te krijgen en of mensen onbewust te beïnvloeden door op gevoel in te spelen. Dat is ook precies wat marketing is het verkopen van een gevoel.

Terugpakkend op het Facebook, dat wil ik dus niet, ik wil geen (kunstmatige) intelligentie, een algoritme dat bepaalt wat ik doe, denk en voel. Ik wil controle over mijn eigen leven, gedachtes en gevoelens. Controle over het werk dat ik post, de blogtekst die ik schrijf en dat wat er met mijn werk gebeurt.

Zo ontdekte ik in het proces van het maken van mijn boek, dat je als opdrachtgever niet voor vol wordt aangezien. Als je niet voor jezelf opkomt ben en blijf je een nummer en heb je te maken met een log apparaat dat bepaalt wat jij moet vinden. Non argumenten als ‘dat is nu eenmaal zo’, ‘dat is gebruikelijk in de drukwereld’, daar krijg ik dus jeuk van. Misschien luid ik voor het eerst voorzichtig een klokje en spring ik op de bres voor de boekenmakers die net als ik nergens weet van hebben bij het maken van een enkele beperkte oplage van zijn of haar droom: een eigen boek.

Het gaat in dit geval over de controle van je bezit. Ik ben van mening dat ik als boekmaker/kunstenaar bepaal wat er met mijn boek gebeurt, wanneer ik een opdracht geef. Wanneer ik 250 boeken bestel voor een eerste druk wil ik er geen 246 ontvangen en toch 250 moeten betalen en dan te horen krijgen dat dat binnen de marges valt en dat dat gebruikelijk is en dat dan achteraf blijkt dat er vier boeken naar de tussenpersoon gaan en dat er nog 60 boeken in de drukkerij staan. Opdrachtgevers die vinden dat ze meerdere boeken mogen achterhouden voor hun portfolio, weggeven aan vormgevers. In mijn beleving en in mijn argumentatie is dat stelen. Wanneer ik de opdracht geef en iedereen goed betaal voor zijn of haar werk, vind ik dat ik degene ben die als enige bepaalt wat er met de boeken gaat gebeuren. Als je een boek wilt hebben, geef het vooraf aan en we maken een goede afspraak over de prijs, betaal het boek of breng het in rekening op de factuur.

Het gaat mij om ‘eigendom’ wie bepaalt wat en wat laat je voor je bepalen. Neem terug dat wat van jou is en bepaal zelf wat er met je gedachtes, gevoelens en kunstwerken gebeurt. Neem geen genoegen met een hol argument als ‘Dat doen we altijd zo’.

General Update

Currently building my darkroom. It is much more challenging than I had in mind. Basics are in there, now I need to have running water. I have an idea how to manage that without destroying doors and things. After that I need to blind the windows. There are several interesting solutions. Still open for suggestions and ideas. I am planning to have my darkroom running at the end of the first quarter of 2019!

Last week I had a meeting about my book. The first print shop ruined the complete batch of 250. So I don't trust anyone at the moment. We had a good talk and they everything to gain my trust. Downpart is the printshop is over 300kilomters away. So I need a whole day to stop by for anything book related. This book will also be ready in the first quarter of 2019!

Planning new shoots to make new Fine Art Portraits. My project 'Homo Anonymous' does work but I need a different approach. Prints are for sale, contact me about the options. So I will be looking for new ways. Sales are very low at the moment. Currently having my project 'Verlaten' (abadoned) for sale. Please take a look in the shop. Let me know what you think.

Homo Anonymous Nienke Sinar P2 Kodak 320 TXP

Homo Anonymous
Nienke
Sinar P2
Kodak 320 TXP

Inspiratie

Dat ongrijpbare gevoel dat prikkels kan veroorzaken door heel je lijf, je oren gaan suizen en je handen beginnen te tintelen. Die trilling die maakt dat je je gevoelens om wilt zetten in beelden, woorden gebruikend die je nooit eerder achter elkaar wist te zetten en die na terug lezen de mooiste volzin oplevert. De verf op het canvas die beter blijft zitten en die mooi overvloeit in een kleur die niet in tubes te koop is.

In mijn kerstvakantie, keek in mijn vrij uren, die ik niet aan het bouwen van de doka kon besteden, naar de een Duitse kwaliteit serie. Een serie die blijft hangen, door spanning, het verhaal, de vertelling, maar vooral door de enorme schoonheid ervan. De schoonheid die werkelijk in elke scene elke frame van het beeld terugkomt. Er klopt namelijk heel erg veel aan deze serie. Van de casting van de karakters tot de muziek, de locatiescout verdiend een oscar voor het vinden van zoveel schoonheid. Deze serie zit zo goed in elkaar dat ik er een blog over wilde schrijven om dit pareltje niet te laten verdwijnen tussen de vele serie die bijna dagelijks aangeboden worden. Vergeet de cijfers op imdb, die zijn niet bepalend, kijk, verwonder en zuig deze kwaliteit serie op. Er klopt heel erg veel aan Parfum. Misschien wel alles. Het enige minpunt wat ik heb kunnen vinden is de Duitse taal. Sorry daarvoor.

2018 A Review

2018 Started out with an Exposition of my Series ‘Verlaten’.

It was great, although my expectations were much higher when it comes to selling work. Out of the comments from the visitors I started my new Fine Art project ‘Homo Anonymous’ about the value of anonymity in our daily life.

Lot’s of things have happened this year. Big number of commercial assignments. I started to paint agian. Built a complete new Website. My cat died. I made my first book ‘I Love you Decay: Thermphos’ but for technical reasons due to the work of the printshop I need to redo it completely. Rescheduled for the first quarter of 2019. I renewed my Office. I started to built my darkroom. Met a pretty, intelligent and interesting woman. Invested in a new 4x5” camera a Sinar P2 the old camera of Dutch Master Photographer Pim Vuik. (Make sure to visit his website). Decided to delete my Facebook and Instagram accounts and several other social media accounts that took to much of my time and focus away. Visited one of the best locations for ‘I Love you Decay’. Said farewell to the Hedwigepolder.

And I think I am forgetting things but this must be the highlights of my year.

Coming up in 2019:

Q1: My Book ‘I Love you Decay: Thermphos’
Q2: Portraits, portraits, portraits.
Q3: Exhibition of my Places work in a Government Building
Q4: Portraits, portraits, portraits.

I want to explore, experiment and make more mistakes in 2019. Paint and photograph. Sell more work Paintings, Prints and Books. Learning to be a Printmaster in my Darkroom. Enjoy life more. Being a better Friend, Brother and Son. Visit more exhibitions. Meet more fellow Artists.

in 2019 I will be open for assignments, collaborations, ideas, suggestions, darkroom lessons. Let us meet, eat, drink and talk in 2019! See you soon!

Presentatie_WEV-(13)_internet.jpg

Decluttering

As part of the ‘Darkroom Project’ I need to clean and paint and declutter all my stuff. And I can tell it is a lot! Most of it is work related: camera’s / Photobooks and Magazines / Photography accessories like hundreds of filters and batteries, neckstraps and so on. Most of the things I am selling will be through Marktplaats. Make sure to take a look and make an offer if you like!

IMG_0326.JPG

Lot’s of Camera’s (I am that guy that saves Original Packaging)  

IMG_0298.JPG

French Photography magazine Zoom

Gers number 1 limited edition

Gers number 1 limited edition

Make sure to subscribe to my newsletter at the bottom of the page. Have a nice day! 

Subscribe to my Newsletter

Goodmorning! It is now possible to subscribe to my newsletter, leave your name and email and you will get the freshest news, first option on shop items and other stuff.

Where can you Find me?

Since I have deleted a lot of social media accounts, I need to find new ways to show my work. Working on a big update for my portfolio book. Take a train to a big city and show my work to Galleries. I still have some accounts left, this is where you still can find me and my work:

Website
Flickr
Art Limited
Patreon

Linda for H O M O  A N O N Y M O U S

Linda for H O M O A N O N Y M O U S

INSPIRATIE

Inspiratie, een mooie term voor een abstract iets, een gevoel, een zijn.

Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?

Bij mij heel erg veel, soms is het een verliefd gevoel, of letterlijk jeukende handen, onrust die vanuit mijn hersenen doorsijpelt in mijn lijf en dan weet ik van gekkigheid niet waar te beginnen.

Inspiratie kan ook voortkomen uit een stuk erkenning, zo zag ik gister het werk van de Amerikaanse Kunstenaar Adam Silverman in een aflevering van ‘The Mind of a Chef’ en hij zei iets heel erg treffends, ik probeer het zo goed mogelijk te verwoorden in mijn eigen woorden.

Adam had het over een angst, een angst voor het onbekende, het gevoel dat wanneer je een bepaald punt bereikt je niet of niet makkelijk meer terug kan gaan naar waar je vandaan komt.
Deels gevoed door het ‘hokjesdenken’ van de maatschappij.

Lange tijd zag Adam zichzelf als een goed ceramist, hij maakte onder andere een serie vazen waarbij de opening van de vaas steeds kleiner werd. Op het moment dat de opening zich zou sluiten zou hij voor zijn gevoel een onzichtbare grens overgaan van ceramist naar kusntenaar. Het duurde tien jaar voordat het gebeurde. Hij werkte ernaar toe en op een dag gebeurde het gewoon.

Dat vind ik mooi: dat je zolang aan iets werkt dat je vanzelf de weg ziet waar je heen moet gaan.

Dat stuk erkenning inspireerde me enorm en geeft me houvast om het vooral op mijn eigen manier te maken zoals ik dat wil.

Door wie of wat word jij geïnspireerd? Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?