achter de kunstenaar

#artistsagainstprudity

This is becoming a serious issue. People feel offend about everything now. Instead of putting their phones down and go for a walk in nature, they turn their emotions to the ones that trying to make people aware of issues like animal cruelty, (non) religious matters and nudity. These three issues are all we talk about online. O and maybe soccer.

Our society is becoming more narrow minded by the day. It is time to stand up against narrow minded people in a non violent way. Just tell them to put their phones down, go for at least 30 minutes walk in the park and figure out your own opinion. Not an opinion fed up by the internet. Internet was supposed to be a fast way to share information, now it has become our first life. Was it on the internet? No? So It did not happen.

There is more to it. Nothing is what it seems. Nudity is not sex. It is just a way to express yourself. It started with instagram blocking out female nipples. Not male nipples. Whell instagram male nipples don’t have a function at all. Female nipples do: they give life to children. We should celebrate the female nipple. Not hide it.

The second thing they are blocking out are butt cracks. What seriously? Buttcracks? We all have one, no exceptions. It is just a part of the human body, not sexual in the first place. It makes it easier to drop something in the toilet in the morning. It helps you sit down all day. And it helps you make your pants look better. Why block something out we all have?

And now the third block option has arrived at instagram: a warning sign for nudity. You need to give yourself permission to see nudity. It is like putting people in jail because they can maybe one day do something they are not supposed to do. Stop doing this.

People can delete their own instagram account if they feel offended. Maybe you should make it more easier to delete your own account. Put your phone down and go for a walk in nature.

#artistsagainstprudity

IMG_1035.JPG

The Merge ART duo

Who Am I?

Stel je jezelf deze vraag wel eens? Hoeft niet perse in het engels, maar gek genoeg klinkt de vraag voor mij dan spannender. Met regelmaat vraag ik dat. In allerlei vormen komt deze vraag voorbij, in mijn portretwerk, al het werk rondom mijn boek en doka. wanneer ik een blog schrijf of wanneer ik een goed gesprek heb met iemand.

Niet dat ik dan letterlijk deze vraag stel, maar die vraag zit in alle gedachtes, gevoelens en handelingen. ik probeer met aandacht en bewustzijn deze taak, bezigheid, of opdracht in te vullen. Dat stukje aandacht is van belang.

Onbewust blijkt nu dat ik mezelf een stap voor ben geweest met het verwijderen van mijn instagram en Facebook account. Gister zag ik een aflevering van de DWDD en daar werd er schouder ophalend gedaan over het feit dat Facebook al jouw gegevens bezit, verkoopt en al je gedachtes en gevoelens op die manier kan beïnvloeden. Big Data. Het beïnvloeden van mensen om op deze manier op slinkse wijze iets gedaan te krijgen en of mensen onbewust te beïnvloeden door op gevoel in te spelen. Dat is ook precies wat marketing is het verkopen van een gevoel.

Terugpakkend op het Facebook, dat wil ik dus niet, ik wil geen (kunstmatige) intelligentie, een algoritme dat bepaalt wat ik doe, denk en voel. Ik wil controle over mijn eigen leven, gedachtes en gevoelens. Controle over het werk dat ik post, de blogtekst die ik schrijf en dat wat er met mijn werk gebeurt.

Zo ontdekte ik in het proces van het maken van mijn boek, dat je als opdrachtgever niet voor vol wordt aangezien. Als je niet voor jezelf opkomt ben en blijf je een nummer en heb je te maken met een log apparaat dat bepaalt wat jij moet vinden. Non argumenten als ‘dat is nu eenmaal zo’, ‘dat is gebruikelijk in de drukwereld’, daar krijg ik dus jeuk van. Misschien luid ik voor het eerst voorzichtig een klokje en spring ik op de bres voor de boekenmakers die net als ik nergens weet van hebben bij het maken van een enkele beperkte oplage van zijn of haar droom: een eigen boek.

Het gaat in dit geval over de controle van je bezit. Ik ben van mening dat ik als boekmaker/kunstenaar bepaal wat er met mijn boek gebeurt, wanneer ik een opdracht geef. Wanneer ik 250 boeken bestel voor een eerste druk wil ik er geen 246 ontvangen en toch 250 moeten betalen en dan te horen krijgen dat dat binnen de marges valt en dat dat gebruikelijk is en dat dan achteraf blijkt dat er vier boeken naar de tussenpersoon gaan en dat er nog 60 boeken in de drukkerij staan. Opdrachtgevers die vinden dat ze meerdere boeken mogen achterhouden voor hun portfolio, weggeven aan vormgevers. In mijn beleving en in mijn argumentatie is dat stelen. Wanneer ik de opdracht geef en iedereen goed betaal voor zijn of haar werk, vind ik dat ik degene ben die als enige bepaalt wat er met de boeken gaat gebeuren. Als je een boek wilt hebben, geef het vooraf aan en we maken een goede afspraak over de prijs, betaal het boek of breng het in rekening op de factuur.

Het gaat mij om ‘eigendom’ wie bepaalt wat en wat laat je voor je bepalen. Neem terug dat wat van jou is en bepaal zelf wat er met je gedachtes, gevoelens en kunstwerken gebeurt. Neem geen genoegen met een hol argument als ‘Dat doen we altijd zo’.

INSPIRATIE

Inspiratie, een mooie term voor een abstract iets, een gevoel, een zijn.

Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?

Bij mij heel erg veel, soms is het een verliefd gevoel, of letterlijk jeukende handen, onrust die vanuit mijn hersenen doorsijpelt in mijn lijf en dan weet ik van gekkigheid niet waar te beginnen.

Inspiratie kan ook voortkomen uit een stuk erkenning, zo zag ik gister het werk van de Amerikaanse Kunstenaar Adam Silverman in een aflevering van ‘The Mind of a Chef’ en hij zei iets heel erg treffends, ik probeer het zo goed mogelijk te verwoorden in mijn eigen woorden.

Adam had het over een angst, een angst voor het onbekende, het gevoel dat wanneer je een bepaald punt bereikt je niet of niet makkelijk meer terug kan gaan naar waar je vandaan komt.
Deels gevoed door het ‘hokjesdenken’ van de maatschappij.

Lange tijd zag Adam zichzelf als een goed ceramist, hij maakte onder andere een serie vazen waarbij de opening van de vaas steeds kleiner werd. Op het moment dat de opening zich zou sluiten zou hij voor zijn gevoel een onzichtbare grens overgaan van ceramist naar kusntenaar. Het duurde tien jaar voordat het gebeurde. Hij werkte ernaar toe en op een dag gebeurde het gewoon.

Dat vind ik mooi: dat je zolang aan iets werkt dat je vanzelf de weg ziet waar je heen moet gaan.

Dat stuk erkenning inspireerde me enorm en geeft me houvast om het vooral op mijn eigen manier te maken zoals ik dat wil.

Door wie of wat word jij geïnspireerd? Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?