eigendom

Who Am I?

Stel je jezelf deze vraag wel eens? Hoeft niet perse in het engels, maar gek genoeg klinkt de vraag voor mij dan spannender. Met regelmaat vraag ik dat. In allerlei vormen komt deze vraag voorbij, in mijn portretwerk, al het werk rondom mijn boek en doka. wanneer ik een blog schrijf of wanneer ik een goed gesprek heb met iemand.

Niet dat ik dan letterlijk deze vraag stel, maar die vraag zit in alle gedachtes, gevoelens en handelingen. ik probeer met aandacht en bewustzijn deze taak, bezigheid, of opdracht in te vullen. Dat stukje aandacht is van belang.

Onbewust blijkt nu dat ik mezelf een stap voor ben geweest met het verwijderen van mijn instagram en Facebook account. Gister zag ik een aflevering van de DWDD en daar werd er schouder ophalend gedaan over het feit dat Facebook al jouw gegevens bezit, verkoopt en al je gedachtes en gevoelens op die manier kan beïnvloeden. Big Data. Het beïnvloeden van mensen om op deze manier op slinkse wijze iets gedaan te krijgen en of mensen onbewust te beïnvloeden door op gevoel in te spelen. Dat is ook precies wat marketing is het verkopen van een gevoel.

Terugpakkend op het Facebook, dat wil ik dus niet, ik wil geen (kunstmatige) intelligentie, een algoritme dat bepaalt wat ik doe, denk en voel. Ik wil controle over mijn eigen leven, gedachtes en gevoelens. Controle over het werk dat ik post, de blogtekst die ik schrijf en dat wat er met mijn werk gebeurt.

Zo ontdekte ik in het proces van het maken van mijn boek, dat je als opdrachtgever niet voor vol wordt aangezien. Als je niet voor jezelf opkomt ben en blijf je een nummer en heb je te maken met een log apparaat dat bepaalt wat jij moet vinden. Non argumenten als ‘dat is nu eenmaal zo’, ‘dat is gebruikelijk in de drukwereld’, daar krijg ik dus jeuk van. Misschien luid ik voor het eerst voorzichtig een klokje en spring ik op de bres voor de boekenmakers die net als ik nergens weet van hebben bij het maken van een enkele beperkte oplage van zijn of haar droom: een eigen boek.

Het gaat in dit geval over de controle van je bezit. Ik ben van mening dat ik als boekmaker/kunstenaar bepaal wat er met mijn boek gebeurt, wanneer ik een opdracht geef. Wanneer ik 250 boeken bestel voor een eerste druk wil ik er geen 246 ontvangen en toch 250 moeten betalen en dan te horen krijgen dat dat binnen de marges valt en dat dat gebruikelijk is en dat dan achteraf blijkt dat er vier boeken naar de tussenpersoon gaan en dat er nog 60 boeken in de drukkerij staan. Opdrachtgevers die vinden dat ze meerdere boeken mogen achterhouden voor hun portfolio, weggeven aan vormgevers. In mijn beleving en in mijn argumentatie is dat stelen. Wanneer ik de opdracht geef en iedereen goed betaal voor zijn of haar werk, vind ik dat ik degene ben die als enige bepaalt wat er met de boeken gaat gebeuren. Als je een boek wilt hebben, geef het vooraf aan en we maken een goede afspraak over de prijs, betaal het boek of breng het in rekening op de factuur.

Het gaat mij om ‘eigendom’ wie bepaalt wat en wat laat je voor je bepalen. Neem terug dat wat van jou is en bepaal zelf wat er met je gedachtes, gevoelens en kunstwerken gebeurt. Neem geen genoegen met een hol argument als ‘Dat doen we altijd zo’.