inspiratie

Inspiratie

Dat ongrijpbare gevoel dat prikkels kan veroorzaken door heel je lijf, je oren gaan suizen en je handen beginnen te tintelen. Die trilling die maakt dat je je gevoelens om wilt zetten in beelden, woorden gebruikend die je nooit eerder achter elkaar wist te zetten en die na terug lezen de mooiste volzin oplevert. De verf op het canvas die beter blijft zitten en die mooi overvloeit in een kleur die niet in tubes te koop is.

In mijn kerstvakantie, keek in mijn vrij uren, die ik niet aan het bouwen van de doka kon besteden, naar de een Duitse kwaliteit serie. Een serie die blijft hangen, door spanning, het verhaal, de vertelling, maar vooral door de enorme schoonheid ervan. De schoonheid die werkelijk in elke scene elke frame van het beeld terugkomt. Er klopt namelijk heel erg veel aan deze serie. Van de casting van de karakters tot de muziek, de locatiescout verdiend een oscar voor het vinden van zoveel schoonheid. Deze serie zit zo goed in elkaar dat ik er een blog over wilde schrijven om dit pareltje niet te laten verdwijnen tussen de vele serie die bijna dagelijks aangeboden worden. Vergeet de cijfers op imdb, die zijn niet bepalend, kijk, verwonder en zuig deze kwaliteit serie op. Er klopt heel erg veel aan Parfum. Misschien wel alles. Het enige minpunt wat ik heb kunnen vinden is de Duitse taal. Sorry daarvoor.

INSPIRATIE

Inspiratie, een mooie term voor een abstract iets, een gevoel, een zijn.

Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?

Bij mij heel erg veel, soms is het een verliefd gevoel, of letterlijk jeukende handen, onrust die vanuit mijn hersenen doorsijpelt in mijn lijf en dan weet ik van gekkigheid niet waar te beginnen.

Inspiratie kan ook voortkomen uit een stuk erkenning, zo zag ik gister het werk van de Amerikaanse Kunstenaar Adam Silverman in een aflevering van ‘The Mind of a Chef’ en hij zei iets heel erg treffends, ik probeer het zo goed mogelijk te verwoorden in mijn eigen woorden.

Adam had het over een angst, een angst voor het onbekende, het gevoel dat wanneer je een bepaald punt bereikt je niet of niet makkelijk meer terug kan gaan naar waar je vandaan komt.
Deels gevoed door het ‘hokjesdenken’ van de maatschappij.

Lange tijd zag Adam zichzelf als een goed ceramist, hij maakte onder andere een serie vazen waarbij de opening van de vaas steeds kleiner werd. Op het moment dat de opening zich zou sluiten zou hij voor zijn gevoel een onzichtbare grens overgaan van ceramist naar kusntenaar. Het duurde tien jaar voordat het gebeurde. Hij werkte ernaar toe en op een dag gebeurde het gewoon.

Dat vind ik mooi: dat je zolang aan iets werkt dat je vanzelf de weg ziet waar je heen moet gaan.

Dat stuk erkenning inspireerde me enorm en geeft me houvast om het vooral op mijn eigen manier te maken zoals ik dat wil.

Door wie of wat word jij geïnspireerd? Wat gebeurt er wanneer je inspiratie voelt?