muse

Breaking the rules

Als kunstenaar ervaar ik mijn leven als een grote zoektocht, een route vol met obstakels, verleidingen, dood lopende wegen, hoge muren, prikkeldraad, diepe kuilen en om de zoveel meter een afslag naar links, rechts, boven of beneden die ik wel of niet kan nemen.

Welke keuze ik ook maak in het moment of na rijp beraad met mezelf of mensen in mijn omgeving die ik lief heb, alle keuzes zijn erop gericht om als mens of kunstenaar vooruit te gaan, te groeien.

Al tijden zie ik dat mijn analoge portret werk goed is, maar zo braaf, alles netjes en geen stofje te veel op het beeld, er zit heel veel gevoel in, maar ingehouden gevoel. Bedacht misschien wel zelf. Er moet dus iets veranderen, in mijn werk, in mijn denkpatroon, in mijn locaties, de manier van fotograferen, iets.

Onlangs werd me een antwoord aangereikt, bijna letterlijk, in de vorm van een boek in een welriekend boekwinkeltje in Antwerpen, waar ik was om het leven te vieren met mijn muze.

Sanne Sannes, ik herken die naam meteen, een paar jaar terug zag ik een documentaire over het korte en heftige leven van deze Nederlandse fotograaf. En dat verhaal is en het werk van Sanne is me bijgebleven.

Het boek in mijn handen maakte me week, natte ogen, rillingen op mijn rug. De kracht van de urgentie te moeten creëren, het gevoel in de beelden doorgegeven in een boekvorm. Een nieuwe zijweg, een nieuwe uitdaging, geprikkeld, geïnspireerd om mijn eigen grenzen op te rekken, te verkennen en wellicht er overheen te gaan. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Vandaag ga ik ik experimenteren, nieuw beeld op oude filmrollen, niet op de instelling letten en gaan, voelen en mijn gevoelens omzetten in beelden. Zoals het schilderij in mijn vorige post, stoppen met denken en start met voelen.

Perfectie is saai, perfectie is dood. Hoera voor het imperfecte fine art portret.

Bron:
Het uur van de Wolf
Documentaire van Frodo Terpstra
http://www.2doc.nl